Ταρζανιές

Φαίνεται ότι δεν καταλαβαίνουμε γρι. Ή δε θέλουμε να καταλάβουμε. Ή κάποιοι δε θέλουν να καταλάβουμε και μας σπρώχνουν συνέχεια προς τον πάτο.

Δεν αναφέρομαι στους πολιτικούς. Αυτοί ό,τι ήταν να κάνουν το έχουν ήδη κάνει και μας έφεραν εδώ που είμαστε. Εμείς, όμως, τι κάνουμε; Οι πρακτικές μας έχουν αλλάξει καθόλου ή συμπεριφερόμαστε όπως τρία, πέντε, δέκα χρόνια πριν;

Ένα παράδειγμα: Πρόκειται να γίνουν συγχωνεύσεις σχολείων. Αποφασίστηκε, λοιπόν, ένα δημοτικό διθέσιο με είκοσι μαθητές να συγχωνευτεί με ένα άλλο μεγαλύτερο, πενταθέσιο σχολείο που απέχει 2-3 χιλιόμετρα μακριά, στο διπλανό χωριό και να γίνουν μαζί εξαθέσιο. Και οι γονείς του διθέσιου βγήκαν στα κανάλια, στους δρόμους, φωνάζουν, απειλούν, με τσαμπουκά “αυτό δε θα περάσει”, “πάνω απ' το πτώμα μας” και τέτοια αγωνιστικά. Μιας άλλης εποχής, όμως.

Αγωνίζονται οι γονείς, αλλά για ποιο λόγο; Για να διατηρήσουν το διθέσιο στη θέση του. Που μάλλον θα μετατραπεί σε μονοθέσιο με την καινούρια χρονιά, αν συνεχίσει να λειτουργεί. Ένα σχολείο στο οποίο οι μαθητές δεν έχουν πάρει μυρωδιά από ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ένα σχολείο διθέσιο όπου μέχρι τώρα οι μαθητές του δεν διδάσκονταν καμία ξένη γλώσσα. Ένα διθέσιο χωρίς γυμναστή και μουσικό, αφού τα κιλά του δεν δικαιολογούν μουσικό και γυμναστή και πληροφορικό και ξενόγλωσσο δάσκαλο. Και άλλα πολλά.

Και όμως οι γονείς κατέβηκαν στους δρόμους. “Θέλουν να πάρουν το σχολείο μας”, τους έπιασε ο πόνος. Όσο ήταν διθέσιο και οι μαθητές μάθαιναν πολύ λιγότερα από άλλους μαθητές άλλων σχολείων δεν κατέβαιναν στους δρόμους. Όλα αυτά θυμίζουν το καταπληκτικό διήγημα του Αζίζ Νεσίν “Ο Ταρζάν” στο βιβλίο του (εκδ. Θεμέλιο) “Ο καφές και η Δημοκρατία”. Και εδώ δημοκρατία έχουμε και αν δεν κατεβούμε στους δρόμους, αν δεν αποκλείσουμε μερικές οδούς πώς θα το επιβεβαιώσουμε;

Η δημοκρατία, όμως, δεν είναι μόνο ανοχή. Επιβάλλει και μέτρα. Και τα μέτρα αυτά, τα δημοκρατικά -που θα πει μέτρα για το καλό όλων ή της πλειοψηφίας- πρέπει να γίνονται αποδεκτά.

Αλλά θα μου πείτε: Και τι κάνεις εσύ; Μάθημα δημοκρατίας; Εδώ μια οικονομική κρίση μεγατόννων δεν έχει ανοίξει τα στραβάδια του κόσμου, θα τα ανοίξει ένα σημείωμα;

Ας είναι!

Άσκηση

Το ερώτημα ήταν "αν θέλεις να με καταλάβεις, διάβασε αυτό το γράμμα". Ήταν ερώτημα-άσκηση στην τάξη 16χρονων εφήβων και η απάντηση ήταν ανώνυμη. Μερικοί απάντησαν ίσα-ίσα για να ξεφύγουν από την υποχρέωση, άλλοι το πήραν πιο σοβαρά. Αξίζει να διαβάσουμε μια τέτοια σοβαρή απάντηση.

"Αν θέλεις να με καταλάβεις, διάβασε αυτό το γράμμα, φίλε μου και εχθρέ μου. Κι αφού το διαβάσεις, μόνο τότε βγάλε την απόφαση: αθώος ή ένοχος. Οποιοδήποτε από τα δυο θα μου είναι το ίδιο ευχάριστο, γιατί περιμένω μια αντικειμενική απάντηση που ακόμη και καταδικάζοντάς με θα με κάνει να καταλάβω κι εγώ τον εαυτό μου και τον κόσμο καλύτερα.

Όπως ξέρεις ήδη είμαι έφηβος. Μη γελάσεις, δεν είναι από τις γνωστές μου δικαιολογίες, δεν το λέω για να με λυπηθείς, αλλά για να είσαι προσεκτικός στην ανάγνωση. Μην προσπεράσεις τις λέξεις και τις γραμμές γρήγορα-γρήγορα σαν να σε κυνηγάνε, γιατί μου κοστίζουν αυτά που γράφω και θα πρέπει κι εσύ να πληρώσεις ένα μέρος αυτού του κόστους. Πιστεύω πως κι εσύ είσαι υπεύθυνος που περνάω αυτά που περνάω, γι' αυτό και αποφάσισα να γράψω ένα σοβαρό γράμμα κι όχι μια σαχλαμάρα για να ξεφύγω από την υποχρέωση άλλης μια άσκησης.

Είμαι έφηβος, λοιπόν, και για μένα το να είσαι έφηβος σημαίνει να είσαι άνθρωπος υπό δοκιμή. Αν κάνεις τα πάντα σωστά, αν διαβάζεις καθημερινά τα μαθήματά σου, αν υπακούς τους γονείς σου, αν αγαπάς τα αδέρφια σου, αν διαβάζεις εξωσχολικά βιβλία και ενημερώνεσαι από καλές εκπομπές στην τηλεόραση, αν στην εφημερίδα δε διαβάζεις τις αθλητικές σελίδες μόνο αλλά και σοβαρά άρθρα και σχόλια πνευματικών ανθρώπων, αν παραδέχεσαι τη γνώμη των μεγαλύτερων, των καθηγητών σου, αν δεν είσαι όλη τη μέρα στο ίντερνετ και στο φέισμπουκ, αν φέρνεις καλούς βαθμούς στο σπίτι, αν οι καθηγητές λένε τα καλύτερα λόγια για σένα στις ενημερώσεις, αν η γνώμη σου είναι ίδια με των μεγάλων που “ξέρουν περισσότερα”, αν δε σου τη σπάνε οι συνεχείς και κάθε ώρα συμβουλές αλλά τις ακολουθείς πιστά σαν το σκυλί που παίρνει από πίσω τον αφέντη του ακόμη κι αν αυτός βαδίζει στο γκρεμό, αν νιώθεις ικανοποιημένος κι ευχαριστημένος που όλα τα έχεις έτοιμα και όλα σου τα παρέχουν, αν αναγνωρίζεις αυτή την προσφορά κι ευχαριστείς καθημερινά αυτούς που σου προσφέρουν τα πάντα, αν δε φωνάζεις και δεν εκνευρίζεσαι για τα πράγματα που πηγαίνουν όλα κατά διαβόλου, αν είσαι εναντίον των καταλήψεων και των πορειών, αν δε ζητάς πολλά κι αρκείσαι στα λίγα, αν σκέφτεσαι ότι η ζωή είναι μπροστά κι έχεις χρόνο στο μέλλον να διασκεδάσεις και να χαρείς και να ερωτευτείς -αλλά δεν χαίρεσαι τώρα, δεν πρέπει να τα κάνεις τώρα αυτά, γιατί τώρα έχεις άλλες υποχρεώσεις, σχολείο, διάβασμα, φροντιστήριο, ξένες γλώσσες, κολυμβητήριο, μπάσκετ, χορό-, αν δεν ξενυχτάς παρά μόνο αν είναι για να προετοιμάσεις τις ρημάδες τις ασκήσεις για αύριο, αν σκοτωθείς να ακολουθήσεις το επάγγελμα που σου έχουν ετοιμάσει άσχετα αν αυτό σου αρέσει ή όχι, αν δε λες ψέμματα για να γλιτώσεις μια τιμωρία αλλά στέκεσαι με σκυφτό κεφάλι και παραδέχεσαι το λάθος σου, αν...αν...αν..., ε τότε θα περάσεις με καλό βαθμό τη δοκιμασία και θα γίνεις άνθρωπος. Αν όχι, την έβαψες. Ίσως θα μείνεις έφηβος μια ζωή ή ίσως θα γίνεις κάτι άλλο, πάντως άνθρωπος δε θα γίνεις. Γιατί όλοι αυτοί που βλέπω γύρω μου να περπατούν ευτυχισμένοι, να ζουν ευτυχισμένοι στη δουλειά τους, στα σπίτια τους, στις παρέες τους, όταν ήταν έφηβοι φαίνεται ...ότι τα έκαναν όλα αυτά, γι' αυτό και τώρα απολαμβάνουν.

Ε, λοιπόν, φαίνεται ότι εγώ δε θα γίνω άνθρωπος, δε θα περάσω από τις εξετάσεις αυτές για το απολυτήριο του ανθρώπου, θα πάρω μάλιστα τον χειρότερο βαθμό. Γιατί δεν τους πιστεύω, γιατί δεν ντρέπομαι, γιατί κάνω όλα όσα δεν πρέπει να κάνω και, κυρίως, γιατί χαίρομαι και θέλω να ζήσω το τώρα. Όμως το βάρος που νιώθω είναι ασήκωτο, οι συμβουλές και οι φωνές μου τρυπάνε τ' αυτιά και είμαι έτοιμος να ορμήσω κάθε φορά που ακούω “εγώ στην ηλικία σου...” ή “θα πρέπει να ντρέπεσαι για τη συμπεριφορά σου” και τέτοια τρελά. Φαίνεται πως όλοι οι προηγούμενοι στην ηλικία μου ήταν τελείως διαφορετικοί από μένα, φορούσαν καλοσιδερωμένο κουστούμι στην καρδιά τους κι είχαν ατσαλάκωτο μυαλό, ενώ εγώ φοράω σκισμένο τζιν και μπλουζάκι με ξέφτια στην ψυχή μου που μπάζουν από παντού. Μεταφορικά και κυριολεκτικά μιλάω και νομίζω με καταλαβαίνεις.

Και πώς να τα πω όλα αυτά στους μεγάλους, στους γονείς μου που όποτε τολμώ να αρχίσω κάποια κουβέντα, αυτή τελειώνει με καυγάδες και φωνές χωρίς να έχουν καταλάβει τίποτα από μένα; Πώς να τα πω στους καθηγητές μου που το μόνο που έχουν στη σκέψη τους είναι το μάθημα, τα διαγωνίσματα και οι ασκήσεις, χωρίς να πιστεύουν ότι και εγώ μπορώ να έχω μια γνώμη ισάξια με τη δική τους; Ποιος θα βρεθεί να με καταλάβει και να μου απλώσει το χέρι του όχι για να με οδηγήσει εκεί που αυτός θα ήθελε να πάω, αλλά για να μου συμπαρασταθεί σ' αυτόν τον πόλεμο που γίνεται μέσα μου κι έξω μου; Μερικές φορές νιώθω σαν να είμαι μέσα στη θάλασσα, μέσα στο πέλαγος, μέσα στη φουρτούνα και να προσπαθώ να κρατηθώ στην επιφάνεια. Ψάχνω μέσα στα κύματα να βρω ένα καράβι περαστικό που θα έχει το όνομά μου, ένα καράβι που θα είναι ο εαυτός μου. Τον εαυτό μου ψάχνω να βρω.

Αυτό άραγε είναι η εφηβεία;"

Τσικνοπέφτη

Πού θα τσικνίσετε εσείς απόψε; Θα το ακούσω καμιά εκατοστή φορές σήμερα και πρέπει να έχω απάντηση έτοιμη. Πλησιάζει η Απόκρεως, γαρ, δηλαδή η περίοδος της αποχής από το κρέας, το λατινικό Carneval ή carnevale που θα πει ακριβώς το ίδιο πράγμα (carne δηλ. κρέας, vale δηλαδή χαίρε, ας πούμε έχε γεια καημένο κρέας), διανύουμε τη δεύτερη βδομάδα, την κατεξοχήν κρεατινή, της οποίας κεντρική ημέρα είναι η Πέμπτη, η γνωστή τσικνοπέφτη, η σημερινή ημέρα, κατά την οποία πρέπει, είμαστε υποχρεωμένοι, πώς να το κάνουμε, να φάμε κρέας. Είμαστε που είμαστε παμφάγα ζώα, αυτή την εβδομάδα και ειδικά αυτή την ημέρα γινόμαστε αποκλειστικά ζώα σαρκοφάγα.
Η ονομασία της ημέρας Τσικνοπέμπτη δεν είναι απολύτως βέβαιο από πού προήλθε. Άλλοι ισχυρίζονται ότι προήλθε από τις γυναίκες που αυτή την ημέρα έλιωναν τ’ αλείμματα κι ολόκληρος ο τόπος γέμιζε από την αναδιδόμενη κνίσα, άλλοι αποδίδουν τη λέξη στο γεγονός ότι τότε άφηναν να κολλήσει στη χύτρα το περίσσευμα του φαγητού κι άλλοι, γιατί έπρεπε καθένας να ψήσει λίγο κρέας στα κάρβουνα για να το τσικνήσει. Γεγονός είναι ότι εμείς σήμερα, εμείς που φάγαμε την περασμένη Κυριακή κρέας με πατάτες στο φούρνο, τη Δευτέρα το μεσημέρι κοτόπουλο και το βράδυ πίτες με σουβλάκι ή γύρο, την Τρίτη το μεσημέρι μπριζόλες χοιρινές και το βράδυ κλάμπ σάντουιτς, την Τετάρτη το μεσημέρι το κουνέλι που είχε φέρει η μάνα μου και το φτιάξαμε στιφάδο, ενώ το βράδυ μπουζουριάσαμε μια μέγκα πίτσα με ζαμπόν και μπέικον, θα κληθούμε απόψε να φάμε οπωσδήποτε κρέας στα κάρβουνα. Δεν είναι ζωή αυτή. Τη μια μονότονη ημέρα άλλη μονότονη ακολουθεί. Και μετά σου λένε ότι είμαστε τυχεροί εμείς σήμερα, γιατί έχουμε τόσα πράγματα να κάνουμε στην εποχή μας. Πού οι παλιότεροι που δεν είχαν τίποτα και τους είχε φάει η ανία και η πλήξη! Κοιτάζω γύρω μου κι αυτή την ποικικλία δεν την βλέπω. Κάθε μέρα στη δουλειά, κάθε μεσημέρι κρέας, κάθε βράδυ σουβλάκια και τηλεόραση να βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια, έτσι που πια δεν μας κάνει εντύπωση, δε μας προκαλεί, έπαψε και να μας ευχαριστεί. Γι’ αυτό και κάποιοι άλλοι, όχι οι περισσότεροι αλλά αρκετοί, επιδίδονται μετά μανίας στις νέες γεύσεις, στα διάφορα σούσι, στα ριζότα, στις αστακομακαρονάδες, στους γαρυφαλοκεφτέδες, στους τηγανητούς ανανάδες και στις σάλτσες με γεύση πικραμύγδαλου. Τι να κάνουν οι άνθρωποι, κάθε μέρα κρέας δεν πάει άλλο, χρειάζεται η εναλλαγή και η ποικιλία.
Άσε δε την εβδομάδα της τυρινής, που οι καλοί χριστιανοί ακολουθώντας τη σωστή διατροφή και τα έθιμα, θα επιδοθούν στη βρώση πάσης ποικιλίας τυριού, γνωστής και άγνωστης, ελληνικού και ξένου, κυρίως γαλλικού. Έτσι για να περάσουν ομαλά από την κρεατινή, μέσω της τυρινής στη νηστεία.
Βρε, δεν τ’ αφήνετε αυτά, λέω εγώ. Ποια νηστεία και ποια τυρινή. Κάθε μέρα είναι κρεατινή. Το βλέπω ότι κάθε μέρα κρέας τρώμε, όσοι έχουμε εννοείται, γιατί υπάρχουν και άλλοι δίπλα μας, που, όπως λέει το παλιό λαϊκό τραγούδι

Εψόφησε ο Λοκάνικος

ψυχομαχάει ο Τύρος

κι η Βρούβα νη Παλιόβρουβα

στέκεται στην καβάλα

να πέσει στην τσουκάλα,

έχουν μόνο βρούβες. Υπάρχουν και κάποιοι που δεν έχουν να φάνε κρέας όχι καθημερινά αλλά ούτε και αυτή τη σημερινή, την Τσικνοπέμπτη. Και το άλλο τραγούδι, της Πελοποννήσου αυτό, για το ίδιο πράγμα λέει:

Σηκώνει ο Πράσος την ουρά κι ο Κρέμμυδος τα γένια.

Μπαλώστε τα σακούλια σας, τροχίστε τα λεπίδια

και στον τρανό τον πλάτανο να μάσουμε στεκούλια.

Και μη μου πείτε ότι αυτά τα λέγανε, τα τραγουδούσανε παλιά, που ο κόσμος δεν είχε, δεν έτρωγε, δε διασκέδαζε, δεν είχε τηλεόραση, δεν είχε θέατρα και κινηματογράφους και όπερες και νυχτερινά κέντρα και σκυλάδικα. Άντε, ανοίξτε τα μάτια σας και ρίξτε μια ματιά γύρω σας. Καλή ματιά. Όχι γύρω σας στην ταβέρνα που θα πάμε σήμερα και θα δούμε όλους τους γνωστούς εκεί να μασουλάνε τα παϊδάκια και να γλύφουν τα δάχτυλά τους στα τραπέζια όπου θα ξεχειλίζουν τα κρέατα, θα περισσεύουν και θα τα μαζεύουμε στις σακούλες να τα πάμε και στο σκυλάκι μας, ούτε και γύρω στο τζάκι μας όπου θα τζιτζιρίζει το κρέας στα κάρβουνα. Άλλη ματιά εννοώ. Πιο μακρινή. Στον ευρύτερο περίγυρό μας. Εκεί που υπάρχει και η στέρηση και η ανημπόρια και η φτώχεια. Εκεί.
Λοιπόν; Πού θα τσικνήσουμε σήμερα;

Τα τέτοια μας

Ήμουν πιεσμένος ψυχολογικά το τελευταίο χρονικό διάστημα, ήρθαν και τα νέα από την Ευρώπη και κατέπεσα πλήρως. Γιατί εκεί που άρχιζα να νιώθω λίγο καλύτερα, εκεί που άρχιζα να συνηθίζω το Δουνουτού, που παλιότερα το άκουγα και πάθαινα αναφυλαξία (τότε υπήρχαν γιατροί, όμως, και με τις σοφές οδηγίες τους το ξεπερνούσα), εκεί που άρχιζα να συνηθίζω τις αναφορές σε δις και τρις για το δημόσιο χρέος, εκεί που συνήθισα ακόμη και τη Μέρκελ, ακόμα και τις γυμνές φωτογραφίες του Καβαλιέρι, μου ήρθε στο δοξαπατρί το αποτέλεσμα της έρευνας στην Ευρώπη: Ναι, κυρίες και κύριοι (μια και τα νέα αφορούν και τους κυρίους και τις κυρίες): Είμαστε ο λαός με το μικρότερο ...μόριο στην Ευρώπη!

Τι να πει κανείς; Τώρα πια ούτε για τους κουτόφραγκους πρέπει να μιλάμε ειρωνικά ούτε ακόμη, αλίμονο, και για τους γίγαντες με μυαλό ...νάνου. Μυαλό νάνου, ναι, αλλά κατά τα άλλα γίγαντες. Κι εμείς τι χζστο διάολο να το κάνουμε το γιγαντιαίο μυαλό όταν στα άλλα ήμασταν και παραμένουμε νάνοι;

Αυτά όλα με έκαναν λιώμα, λοιπόν. Φυσάω και ξεφυσάω και δεν μπορώ να το χωνέψω. Πώς συνέβη σ' εμάς αυτό το κακό; Δε φτάνουν όσα μας ταλαιπωρούν, δε φτάνουν οι Ευρωπαίοι εταίροι που μας κοιτούν με μισό μάτι λόγω χρέους, φτάσαμε στο σημείο να απεμπολήσουμε ακόμη και την έσχατη ελληνικότατη χειρονομία με την οποία πολύ χαρακτηριστικά δείχναμε τι θα πάρουν τελικά οι Ευρωπαίοι από μας. Γιατί, μπορείτε να μου πείτε σας παρακαλώ, τι μας μένει να δείξουμε σ' αυτούς τους πλούσιους φαταούλες λέγοντάς τους το “Δεν πληρώνουμε, ρε. Τα τέτοια μας θα πάρετε”.

Καλά, αλλά ποια ...τέτοια μας, όταν κι αυτά, μετά την έρευνα, αποδείχτηκε ότι δε λένε και πολλά πράγματα. Γι' αυτό περιμένω εναγωνίως να έρθει η ώρα κατά την οποία, έστω στο περιθώριο των συζητήσεων για την επιμήκυνση του ελληνικού χρέους, μπει στην ατζέντα των εταίρων μας για επίλυση και το ζήτημα της επιμήκυνσης του ελληνικού πέους.

[Κάτω στην άσκην κούβαλην...]

Δημοτικό της Άνω Μπερμαδίβας, περ. 16ος αι.

Κάτω στην άσκην κούβαλιν, στους μπερδεμιντερέδες,

κοκλώνουν μάσους τα γαβγιά, θελιάζουν οι μανήστρες

κι από το γλακοφέραμα ως τις αγιοπετάχτρες

φορώνουν τα ζυγιάτικα, μπεντέλλουν οι καγκούνες.

Δόλιον τον μέζον σπούναχτον και ξανασπούναχνέ τον,

μην της μπερμπένης την μανήν, μην και της μπερμπερμπένης.

Κι αν τον ασκούτην τόνισον μην πέρβεις την ασκούταν

μον' πάρκον, δέρκον, σύνταρκον και δος την απαράταν.

(Αυτά μας λέει και μας συμβουλεύει

ο ποιητής από το βάθος των αιώνων.

Και σ' εμάς μένει να τον αφουγκραστούμε).

Καλές γιορτές!

Ασχολίαστο

Κ.Π.Καβάφης

ΕΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ, 200 π.Χ.

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία

δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,

και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,

ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασεν ο καιρός

να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία

είναι που κάμνουνε μια ιστορία

μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί

αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ

δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,

για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,

κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,

με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.

Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·

η κατοχή σας είν' επισφαλής:

οι τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.

Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,

κι από την άλληνα την συναφή,

κι από την τρίτην τούτην: ως συνέπεια φυσική·

είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;

σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο τον έλεγχό τους προχωρούνε,

βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·

πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν , με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,

κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,

απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,

να δούμε τι απομένει πια, μετά

τόση δυνατότητα χειρουργική. -

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.

Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνο πράγμα η βία.

Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.

Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.

Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;

Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Τα σχολεία κλείστε!

Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι είμαι εργασιομανής. Αντιθέτως, πάντα μου άρεσε η τεμπελιά. Να απλώνω την αρίδα μου και να πίνω τον καφέ μου στη λιακάδα, πλάι στη θάλασσα, με καλή παρέα κι ακόμα πιο καλό κι ενδιαφέρον κουβεντολόι. Και το πρωινό ξύπνημα, χωρίς να είναι εχθρός μου, δεν το συμπάθησα επίσης.

Αλλά αυτό που γίνεται τώρα στην πόλη και στο νομό μου ολόκληρο, φαντάζομαι και στις άλλες πόλεις της πατρίδας μου, το βρίσκω παρατραβηγμένο, προκλητικό, χυδαίο κι ανήθικο. Δεν φτάνουν οι απανωτές αργίες των δημοσίων υπηρεσιών και των σχολείων -γιατί γι' αυτά θα μιλήσω- την 28η Οκτωβρίου, τις τέσσερις ημέρες (Παρασκευή και Δευτέρα επί δύο) των εκλογικών αναμετρήσεων που έρχονται, την 17η Νοεμβρίου που ακολουθεί, είχαμε και τη συνέλευση των δασκάλων την περασμένη εβδομάδα. Και εφόσον οι δάσκαλοι βρίσκονται στη συνέλευσή τους, τα σχολεία αργούν κι οι μικροί μαθητές μένουν σπίτια τους.

Αλλά δεν έφτασε μόνο αυτό. Μετά τη συνέλευσή τους, οι δάσκαλοι θέλουν και πρέπει να ψηφίσουν τους αντιπροσώπους τους στα συμβούλια. Κι έτσι, εφόσον θα ψηφίσουν, δεν μπορούν να κάνουν μάθημα. Οι δάσκαλοι. Λες και δεν θα μπορούσαν να ψηφίσουν μετά το μάθημά τους, από τις 2.00 το μεσημέρι, ας πούμε, μέχρι τις 07.00 το βράδυ! Γιατί να πρέπει να μείνουν όλη τη μέρα αργοί για να ψηφίσουν πέντε λεπτά; Άντε κι άλλη μισή ώρα μέχρι να πάνε στο χώρο που θα εκτελέσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Και τα σχολεία ξανά αργούν, κι οι μικροί μαθητές ξανά μένουν στα σπίτια τους.

Δεν είμαι εργασιομανής, το είπα. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει όποτε ένας κλάδος έχει τη γενική του συνέλευση να απέχει από την εργασία του. Γιατί πρέπει, όποτε ένας κλάδος εργαζομένων ψηφίζει τους συνδικαλιστές αντιπροσώπους του, να μην εργάζεται (αλλά να πληρώνεται); Τότε θα έπρεπε, όταν θα είχαν την ετήσια συνέλευσή τους κι οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, να μην είχαμε ρεύμα, να μην είχαμε τρένα όταν θα ψήφιζαν οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ, ή ταξί όποτε οι συμπαθείς ταξιτζήδες θα εξέλεγαν τους δικούς τους αντιπροσώπους. Αλλά αυτό δε θα ήταν ούτε ωφέλιμο ούτε έντιμο για το κοινωνικό σύνολο. Κι οι δάσκαλοι, αντί να δίνουν το παράδειγμα με τη συμπεριφορά τους στην ιδιαίτερα μάλιστα κρίσιμη αυτή περίοδο, θα ψηφίσουν μισή ωρίτσα και μετά θα απλώσουν την αρίδα τους στις καφετέριες και θα πιουν τον καφέ τους αμέριμνοι κι ωραίοι. Αν έχει και λιακάδα μάλιστα...

Κι οι εργαζόμενοι γονείς των μικρών μαθητών θα πληρώνουν αλλοδαπές να κρατήσουν τα παιδιά τους στο σπίτι.

Κι η Παιδεία θα κουνάει το κεφάλι της και θ' αναστενάζει.

Κι οι δάσκαλοι την επόμενη μέρα στο σχολείο θα πουν δυο λόγια στο μάθημά τους και για τον Κοσμά τον Αιτωλό!