Saturday, February 17, 2007

12. Το Μαύρο

Από πού έρχεται το μαύρο; Κι όταν καταφθάνει –γιατί πολλοί πιστεύουν ότι φθάνει- πού στρατοπεδεύει; Εδώ ή εκεί; Στο χρόνο που λυγίζει κάτω από το βάρος μιας σκοτεινής γλώσσας ή στον τόπο όπου αφαιρούν το δίχτυ κάτω από τον ακροβάτη την ώρα του άλματος; Εγώ το μαύρο το είδα αμέσως μόλις άνοιξα τα μάτια μου. Ήταν κάτι σαν ζωή, μπορεί κι ακόμη λίγο πιο επώδυνο. Δεν το κατάλαβα αμέσως, γι’ αυτό και έπαιζα με όλα τα παιχνίδια που μου χάριζαν, γι’ αυτό κι έψαχνα σε ντουλάπες και συρτάρια όταν οι Άλλοι έλειπαν. Να βρω τι; Και να το κάνω τι; Το μόνο που βρήκα πάντως ήταν κάποιες ξεχασμένες ακτινογραφίες· σπασμένα κόκαλα, ύποπτες σκιές, καμπυλώσεις του χρόνου που σου χτυπάν κάποτε την πόρτα και σε καλούν εν ονόματι του μαύρου να ανοίξεις. Δεν άνοιξα. Ήμουν αθώος.
Από πού έρχεται, κύριοι ένορκοι; Από τα σπλάχνα του σκοτωμένου κύκνου ή κατευθείαν από τις πηγές του πένθους; Κι ο Θεός νομίζω ότι προβληματίζεται, αλλά η λύση που δίνει είναι εντελώς προσωπική. Δεν μας αγγίζει, εννοώ. Εμείς πάντοτε στοιχηματίζουμε κάτω από τους σταυρούς. Τον δεξί ή τον αριστερό; Ποιος θα συγχωρεθεί αυτή τη φορά; Κι όταν άνοιξαν τα σύνορα, όρμησαν τα ποτάμια κι έπλυναν όλες τις ξεραμένες κοίτες. Κάτι δηλαδή σαν γυναίκα που δένεται σφιχτά γύρω από το αντρικό κορμί. Και χτύπησαν ξανά τα νερά την πόρτα: εν ονόματι του μαύρου ανοίξτε. Και πάλι δεν άνοιξα. Ήμουν ακόμη αθώος.
Από πού έρχεται, λοιπόν, κύριοι; Από την ελπίδα ή από τον έλεο; Από το φόβο ή από το θρήνο; Κρυώνω. Δώστε μου το πανωφόρι σας. Έστω τα γάντια σας. Μπλέκονται τα μέλη μας σ’ αυτό τον χορό. Έχτισα το σπίτι σ’ αυτή την πλευρά της ιστορίας και νιώθω τόση μοναξιά. Το ένα μόνο γάντι; Και κάθε που η θάλασσα αγγίζει τον ουρανό πιστεύω πως ήρθε η στιγμή να ταξιδέψω. Τόσα και τόσα ταξίδια κι όμως είμαι αθεράπευτα αγκυροβολημένος εδώ, σ’ αυτή την πλευρά. Κι ελπίζω και φοβάμαι. Και το μαύρο πλησιάζει, έρχεται, έρχεται συνεχώς. Και μου χτυπά την πόρτα. Εν ονόματι! Έρχεται κι η ώρα ν’ ανοίξω. Είμαι ένοχος.

6 comments:

paroussa said...

...Τόσα και τόσα ταξίδια κι όμως είμαι αθεράπευτα αγκυροβολημένη εδώ, σ’ αυτή την πλευρά. Κι ελπίζω και φοβάμαι. Και το μαύρο πλησιάζει, έρχεται, έρχεται συνεχώς. Και μου χτυπά την πόρτα. Εν ονόματι! Έρχεται κι η ώρα ν’ ανοίξω. Είμαι ένοχη.

Θεέ μου, πόσο φοβάμαι!
Ενας κόμπος μού έχει κάτσει στό λαιμό...

kyriaz said...

Η πόρτα είναι ανοιχτή-για όλα τα χρώματα...Το μαύρο μπαινοβγαίνει αναποφάσιστο ακόμη αν πρέπει να εγκαθιδρύσει την αυτοκρατορία του.Είναι το μόνο που δεν μπορεί να συνυπάρξει με άλλο χρώμα,παρά μόνο με το λευκό-κι αυτό,πάνω στο σκάκι.

Υποκλίνομαι.

Anonymous said...

Μετά απ αυτό που διάβασα στηλώνω το βλέμα ίσια μέσα μου και το αυτί μου στην πόρτα...
"η"

Jo-Anna said...

οι φοβοι και οι ενοχες δεν εχουν χρωμα .
Και το μαυρο παρηγοριεται να φοραει τις κραυγιες-φωνες που θελουν χρωμα .


Ιωαννα

dodos said...

Απουσία φωτός...

el-bard said...

paroussa
Εσύ, πάντοτε παρούσα σε όλες τις στιγμές, καιστις λευκές και στις μαύρες.

kyriaz
Συμφωνώ κι υποκλίνομαι κι εγώ (άντε να δούμε πού θα μας βγάουν όλες αυτές οι υποκλίσεις. Τουλάχιστον να μη μετατραπούν σε υποκλυσμούς).

"η"
Στην πόρτα της καρδιάς ασφαλώς (αφού το βλέμμα πάει μέσα σου).


jo-anna
Μας κοροϊδεύει, έχεις δίκιο. Πάντοτε το έλεγα ότι το μαύρο δεν είναι σόι πράμα.

dodos
Κι η σκιά, που είναι μαύρη, δημιούργημα του φωτός είναι (μα σε ποιον τα λέω αυτά; Σάματις δεν τα ξέρει καλύτερα από κάθε άλλον;).