Monday, January 29, 2007

1. Ηχώ

.
Γιατί όλοι μου οι ήρωες είναι λαβωμένοι; Άλλος πρόσφατα κι άλλος από παλιά πολύ. Ένας είχε τη λαβωματιά ανάμεσα στα μάτια, θανατηφόρα. Πέθανε κι ανασταίνεται στην άλλη μεριά της Ελλάδας, τη σκοτεινή. Βγαίνει μεσάνυχτα και πιάνει φιλίες με τα πτηνά της Θράκης. Τους μαθαίνει τραγούδια άγνωστα, σ’ ένα βυζανιάρικο δεκαπεντασύλλαβο που κλαίει και οδύρεται με την πορτοκαλιά φωνή του όταν έχει λιακάδα. Με τη φωνή της ώχρας κάθε που ψιχαλίζει. Ένας άλλος –γύφτος αυτός- κατασπαράχτηκε απ’ την αρκούδα του. Τώρα γυρίζει αλλοπαρμένος στον κήπο με τις χορεύτριες, αγγίζει τα χείλια τους, τη στραπατσαρισμένη απ’ το χαλκά μύτη τους και κάτι προσπαθεί να πει το δάκρυ του. Κι ο τρίτος –αχ, αυτός ο τρίτος- μη δίνοντας σημασία σε σφυγμομετρήσεις και στατιστικές, μη γνωρίζοντας καν πολλαπλασιασμό και διαίρεση, συνεχίζει να πιστεύει –αφελής όπως όλη η μουσική- ότι η απέναντι πλαγιά γεννήθηκε για να πολλαπλασιάζει τις κραυγές. Κι ότι τα μάτια είναι για να μιλούν, τ’ αυτιά για να κλαίνε και το στόμα για να ρουφά γουλιές απ’ τα πολύχρωμα φώτα των μαζικών συναυλιών στην καλοκαιρινή παραμεθόριο.
.
Όμως αλίμονο! Όσο για τα μάτια, πια δε μιλούν μιλίτσα· τ’ αυτιά ξεχάσαν τα δάκρυα σε μια διασταύρωση προς τον πέρα κόσμο, κι οι πελεκάνοι πέταξαν μακριά τρομαγμένοι απ’ τα βεγγαλικά και τους προβολείς. Μόνο οι κραυγές πολλαπλασιάζονται. Και μας ξεκουφαίνουν. Όμως σε μια γλώσσα πιο ελληνική, που δεν την καταλαβαίνουμε καλά εμείς.

7 comments:

Pythia said...

Τώρα γιατί πιστεύω πως αν δεν ήταν λαβωμένοι δε θα ήταν ήρωές σου... η ψυχή μου και η ηχώ ξέρει...

Τα γραπτά σου! Ναι λοιπόν τα λατρεύω (χωρίς παρεξήγηση, δεν μπορώ να πω τίποτα λιγότερο)

Να είσαι καλά!

dodos said...

Σωπαίνω. Με συγκίνηση.

ioeu said...

Αναρωτιέμει, φίλε μου, πόσες και πόσες λέξεις θησαυρίζεις...
Τα σύνορα ενός κόσμου που θάβεται μέσα στην ψυχή μας.
Τα σέβη μου!

Theodosis Volkof said...

Λευτέρη, τα σέβη μου... περιμένω τη συνέχεια... Εδώ, φίλε μου, το πας αλλού το πράγμα... αλλού...


Βολκώφ

el-bard said...

pythia
Όλοι οι ήρωες είναι γδαρμένοι -τουλάχιστον έτσι τους νιώθω εγώ. Ήρωες θεωρώ ότι είναι επειδή δίνουν κομμάτια από το κορμί τους, ματώνουν.
Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

dodos
Εκλαμβάνω, φίλε μου, τη συγκινημένη σου σιωπή σαν την πιο ηχηρή κραυγή.

ioeu
Έτσι ακριβώς όπως το θέτεις. Που θάβεται μες στην ψυχή μας.

Θεοδόση
Σ' ευχαριστώ. Έπεται η συνέχεια. Πάντα το πράγμα πάει αλλού...

Babis said...

Τα μάτια ειν' για να μιλούν,
τ' αυτιά μας για να κλαίνε
κι η Λευτεριά για ν' αστραφτογεννιέται αδιάκοπα.
Καλησπέρα, χάρηκα που ειδωθήκαμε στην Άγκυρα.

el-bard said...

Κι εγώ, Μπάμπη, κι εγώ. Θα τα ξαναπούμε, μάλλον το Σάββατο.